"Rummel, rummel rusch,
dat Nejahr sitt in Busch,
giff mi'n lütten Äppelkoken
oder 'ne lütte Wuscht.

Is de Wuscht to kleen,
giff mi glieks noch een.
Lot mi nich to lang'n stahn,
ik mut noch een Hus widergahn,

Een Hus wider wohnt de Snider,
een Hus achter wohnt de Slachter,
een Hus achteran
wohnt de Wihnachtsmann".

Blieb der erhoffte Gabensegen aus,
folgte der zornige Schluß-Reim:
"Witten Tweern, swatten Tweern,
disse Olsch, de gifft nich geern" (158)

Rummel, Rummel, Roken,
giv mi'n Appelkooken,
loot mi nich to lange stohn,
denn ik mutt noch wieder gohn.

Een Hus wieder
wohnt de Snieder,
Een Hus achter
wohnt de Slachter,
Een Hus wiederan,
wohnt de Wiehnachtsmann.

Rummel, Rummel, Rusch,
de Nigger sitt in'n Busch,
giv mi 'n lütjen Appelkooken
oder eene Wust.
Is de Wust to kleen,
givst mi twee för een.

Hau de Katt den Steert af,
hau em nich so lang af.
Loot een lütten Stummel stohn,
dat de Katt kann wieder gohn.


Blieb die Tür geschlossen, hieß es:
Witten Tweern, swatten Tweern,
Ohle Wieber geevt nich gern!

Rummel, rummel, rogen,
giff mi' n Appelkoken.
Lot mi nich so lang'n stahn,
denn ik mutt noch wietergahn

Een Hus wieder,
wohnt de Snieder,
Een Hus nebenan
wohnt de Wihnachtsmann.
Een Hus achter
wohnt de Slachter

Haut de Katt 'n Steert aff,
hau em nich so lang aff,
lot'n lütten Stummel stahn
dat he wedder wassen kann.